Posts tagged σκέψεις

Είμαστε υπό πτώχευση προειδοποιεί ο Προβόπουλος. Αυτόματη πτώση στο χρηματιστήριο, μιας και ο φόβος προκαλεί μαζικές ρευστοποιήσεις.

Ο ιός της γρίπης εξαπλώνεται με επικίνδυνους ρυθμούς, και τα κρούσματα καθημερινά πληθαίνουν.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να πλασάρει «αλλαγές» με επικοινωνιακά τρικ, αλλά δυστυχώς για αυτή ο κόσμος είναι ψυλλιασμένος πλέον και δεν πείθεται με φρου φρου και αρώματα. Και επί της ουσίας δεν έχει γίνει τίποτα. Αντιθέτως ακούγονται προτάσεις που προκαλούν αγανάκτηση (βλέπε Παιδεία). συνέχεια »

Όλοι μας ζούμε σε μικρόκοσμους. Στον εργασιακό, στον κοινωνικό, στον ιδιωτικό μας μικρόκοσμο, είμαστε μέρη ενός συνόλου, άλλοτε μικρού και άλλοτε μεγάλου.

Η ανάγκη μας επίσης να ξεχωρίσουμε, να προοδεύσουμε είναι απόλυτα θεμιτή, αλίμονο αν δεν ήταν άλλωστε, θα ήμασταν ακόμη στην εποχή των σπηλαίων.. συνέχεια »

Τελικά είναι κρίμα που οι άνθρωποι δεν αθλούνται.

Είναι κρίμα που δεν πηγαίνουν στο γήπεδο.

Είναι κρίμα που δεν γλεντάνε σε κλάμπ ή  μπουζούκια.

Είναι κρίμα που δεν χορεύουν.

Είναι κρίμα που δεν … κάνουν σεξ. συνέχεια »

Δεν βλέπω Eurovision είναι πολύ κιτς και την θεωρώ πολύ φτηνό θέαμα. – Αλλά κάθε χρόνο στήνεσαι να την δεις και ξέρεις απ’ έξω τα κομμάτια.

Λαμόγια πολιτικοί. Είστε ζώα, ανήθικοι και κλέφτες. – Αλλά και στις επόμενες εκλογές θα τους ψηφίσεις.

Δεν ακούω σαχλή ελληνική ποπ και χιπ χοπ, δεν είναι του στυλ και του επιπέδου μου. – Αλλά για την Μαντόνα σκίστηκες να βρεις εισιτήριο. συνέχεια »

Πέρσι τέτοιο καιρό έγραφα τον Καζαμία για το 2008. Όση φαντασία και αν δοκίμασα να βάλλω η πραγματικότητα με ξεπέρασε. Που να φανταστώ ότι σε μια χρονιά θα έσκαγαν ταυτόχρονα, κομιστές, Βατοπαίδι, οικονομική κρίση και φυσικά ο χαμός των τελευταίων ημερών (σίγουρα θα ξέχασα κάτι…).

Δεν έχω καμία διάθεση να παπαριολογήσω, αν και θα το ήθελα μέρες που έρχονται. Όπως επίσης δεν θέλω να αναλύσω τα όσα διαδραματίζονται. Από τη μία δικαιολογώ το ξέσπασμα οργής με αφορμή ένα γεγονός. Ωστόσο νομίζω πως η κατάσταση έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και μακάρι να διαψευστώ. Αυτό που με κάνει αμήχανο απέναντι στα όσα καθημερινά γίνονται είναι ότι δεν βλέπω μία στόχευση, μία μαζικότητα. Δεν υπάρχει κάτι που να συνθέτει, να λειτουργεί σαν ομπρέλα σε αυτή την αντίδραση. Γι’ αυτό και πιστεύω πως δεν θα οδηγήσει και σε ριζικές αλλαγές.

Ήταν που δεν θα ανέλυα… Τεσπά έγινε και αυτό, βαριέμαι να τα σβήσω..

Έρχονται γιορτές και το κλίμα μόνο γιορτινό δεν είναι. Τουλάχιστον το δικό μου. Και ενώ συνήθως όταν δεν είμαι και στα καλύτερά μου το γράψιμο αποτελεί διαφυγή και γιατρικό, νιώθω πως δεν έχω τίποτα να γράψω, τίποτα να μοιραστώ. Αυτό το ποστ ξεκίνησε χωρίς να έχω τίποτα στο μυαλό μου, και απ’ ότι βλέπω έχω γράψει ήδη 205 λέξεις (συγχαρητήρια..).

Τι λέτε… γράφουμε μια ιστορία; Μη με ρωτάτε τι ιστορία. Δεν έχω ιδέα. Ο πρώτος ας κάνει την αρχή. Μια ιστορία σε σχόλια κομμάτι κομμάτι, και όπου βγει. Στη χειρότερη θα είναι μια λευκή σελίδα, όπως ο πίνακας του Μαέβιους Παχατουρίδη στους ΑΜΑΝ… ανεκτίμητης αξίας!..

Σας ακούω!