Posts tagged Παιδεία

Ο διάλογος για την παιδεία έχει για μια ακόμη φορά ανοίξει, με επιτροπές, προτάσεις διαβουλεύσεις να θρέφουν την αγωνία των εμπλεκόμενων, με την ελπίδα για καλύτερες μέρες.

Το πρόβλημα στην παιδεία εστιάζεται στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στο θεσμό των πανελλαδικών, στην αναδιάρθρωση του Λυκείου και του τρόπου εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα για καλύτερη δημόσια παιδεία.

Είναι γεγονός πως το Λύκειο είναι υποβαθμισμένο και υπολειτουργεί, κυρίως λόγω του βραχνά των πανελλαδικών και των φροντιστηρίων, με τα οποία υπάρχει παραδοσιακά μια κόντρα ανταγωνιστική και γελοία κατά τη γνώμη μου. Ο ρόλος του Λυκείου θεωρητικά είναι η παροχή γενικών γνώσεων, αλλά λόγω της πίεσης των πανελλαδικών και του μεγάλου όγκου ύλης για αυτές, οι μαθητές είναι λογικό να αδιαφορούν όχι μόνο για τα μαθήματα γενικής παιδείας, αλλά και για αυτά των κατευθύνσεων, μιας και το φροντιστήριο είναι – και καλά – καλύτερο (παραδοσιακά ριζωμένη αντίληψη του νεοέλληνα). Επομένως το σχολείο αντιμετωπίζεται ως μια βαρετή υποχρέωση η οποία παρέχει και πενταήμερη! Όχι και άσχημα…

Είναι γεγονός πως τα παιδιά είναι «μπουκωμένα». Από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο: Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Μουσική, Μπαλέτο, Χορός, Γυμναστική… Στο γυμνάσιο ή το αργότερο στις πρώτες τάξεις του Λυκείου αρχίζουν τα φροντιστήρια για τα μαθήματα κατεύθυνσης. Ελεύθερος χρόνος μηδέν. Όλα σαν ρομποτάκια. Ακόμη και αυτά που θα μπορούσαν να είναι δημιουργικά (μουσική, μπαλέτο) μέσα στο πιεσμένο πρόγραμμα χάνουν το νόημά τους. Σταδιακά οι απαιτήσεις αυξάνονται και κορυφώνονται στη Γ’ Λυκείου και στη προετοιμασία για τις πανελλαδικές.

Ποιος φταίει που οι μαθητές έχουν μετατραπεί σε ρομποτάκια; Το κακό δημόσιο σχολείο που δεν παρέχει τις γνώσεις που θα έπρεπε; Οι κακοί καθηγητές του δημόσιου σχολείου;

Είναι τόσο απλοϊκή αυτή η προσέγγιση.. Το πρόβλημα είναι κοινωνικό και πολιτικό μαζί.

Το κράτος είναι αυτό που κάθε χρόνο εισάγει σε παιδαγωγικές, καθηγητικές σχολές χιλιάδες πρωτοετείς φοιτητές. Επομένως είναι υποχρεωμένο να τους βρει και δουλειά. Επειδή άμεσα δεν μπορεί λόγω του δυσβάσταχτου κόστους, το κάνει έμμεσα. Πώς;

Δημιουργώντας αυτή τη δημόσια παιδεία.

Ζητώντας αυτές τις παράλογες γνώσεις για την εισαγωγή στις πανελλαδικές.

Ζητώντας παράλογες άχρηστες γνώσεις στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση (πλέον και εκεί τα φροντιστήρια «ανθίζουν»).

Κάνοντας διαγωνισμούς ΑΣΕΠ για να κρίνει αν είναι ικανοί οι – ήδη – πτυχιούχοι.

Δημιουργώντας νέες σχολές του κ…. σε κάθε επαρχιακή πόλη για να βολευτούν οι τόσοι Διδάκτορες – Μεταπτυχιακοί, φέρνοντας ξένα Colleges κ.ο.κ.

Ακούω πως εξετάζεται να καταργηθούν οι εξετάσεις για τα πανεπιστήμια, να γίνει το Λύκειο πιο ενδιαφέρον και δημιουργικό, να, να, να… Τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνει, όσο αυτοί που αποφοιτούν από τις σχολές είναι περισσότεροι από όσους αντέχει η δημόσια παιδεία. Αυτή τη παιδεία θα έχουμε και χειρότερη.

Επίσης ποτέ δεν είδα πολιτική συναίνεση στον διάλογο για την παιδεία. Άσπρο ο ένας, μαύρο ο άλλος, όλα μικροκομματικά και μίζερα, βραχυπρόθεσμα και με το βλέμμα στη ψήφο των επόμενων εκλογών.

Σκέφτομαι πόση άχρηστη γνώση έχω κλιθεί να αφομοιώσω όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν στα θρανία. Και πόσα σημαντικά δεν μου ανέφεραν ποτέ και τα έμαθα αργότερα, άλλοτε από τύχη, άλλοτε από προσωπική αναζήτηση. Και πόσα ακόμη αγνοώ εννοείται…

Είμαι απαισιόδοξος και δεν ελπίζω σε καλύτερες μέρες για τη δημόσια παιδεία.

Σε αυτό που θέλω να ελπίζω είναι στην αλλαγή νοοτροπίας των γονέων. Ίσως έτσι σταδιακά γίνουν καλύτερα τα πράγματα, έστω για τα παιδιά…

Ουφ! Μόλις πέρασα τους βαθμούς τετραμήνου. Τι διαδικασία ψυχοφθόρα και αυτή… Με έναν απρόσωπο αριθμό καλούμε να αξιολογήσω την απόδοση των μαθητών μου. Κύριο μέλημά μου να μην αδικήσω κάποιον, μιας και σε σκάρτο 4 μήνες (που σημαίνει το πολύ 10 μαθήματα σε κάθε τμήμα..) ομολογώ πως δεν έχω πλήρη εικόνα των μαθητών μου.

Θυμάμαι το άγχος μου και την αγωνία μου παραμονές των βαθμών. Έτρεμε το φυλλοκάρδι μου για το τι Μ.Ο. θα βγάλω…

Σίγουρα η ημέρα των βαθμών είναι ημέρα ικανοποίησης και επιβεβαίωσης για τον καλό μαθητή, και περισυλλογής για αυτούς που δεν τα πήγαν καλά. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν χολοσκάν ιδιαίτερα για το θέμα.

Είμαι υπέρ τις επιβράβευσης των καλών. Το έχουν ανάγκη. Από εκεί και πέρα κανένας βαθμός, κανένας αριθμός δεν κρίνει κανέναν.. Είδα πολλούς «καλούς» να βαλτώνουν και πολλούς «κακούς» να με εκπλήσσουν σε βάθος χρόνου. Το τι πραγματικά είμαστε το κρίνει η πορεία μας, η διάρκεια και η συνεχής προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι.

Τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα…