Posts tagged ιστορίες

Βόλτα στο κέντρο της Πάτρας, με τον ήλιο στο πιο ψηλό του σημείο και αφόρητη ζέστη αν και φθινόπωρο πλέον. Καθώς περπατάω, απότομα μια κοπελίτσα όλο ευγένεια και νάζι με ρωτά αν ενδιαφέρομαι για περιποίηση προσώπου! Μάλιστα… Εγώ για ένα παγωμένο καφέ ενδιαφέρομαι βασικά, αλλά μιας και το έφερε η κουβέντα της λέω ένα ξερό, γλυκό όχι.

Προτού πάρω το βλέμμα μου από πάνω της, μου αναγγέλλει ότι κέρδισα ένα δώρο και με προτρέπει να πω έναν αριθμό από το 1 έως το 10, ενώ η παρέα μου ήδη πίνει τον καφέ της και μου τηλεφωνεί προς ενημέρωση.

Με το που κλείνω το τηλέφωνο και άλλη εξίσου γλυκιά κοπελίτσα με βομβαρδίζει με τη συμπάθειά της και αδημονεί και αυτή για την απάντησή μου. Δεν χρονοτριβώ και δίνω το τυχερό μου νούμερο, το 7. Με χαρά σαν να πέτυχαν το λόττο μου λένε ότι κέρδισα ένα πολύτιμο δώρο και με παρακαλούν να τις ακολουθήσω στα κοντινά γραφεία της εταιρίας αισθητικής για να το παραλάβω. Δεν σταματούν να μιλάνε, παράλληλα δίνω χαλαρά τα προσωπικά μου στοιχεία (όνομα, επώνυμο, τηλέφωνο) και η κουβέντα ομολογώ είναι ενδιαφέρουσα και σε ευχάριστο κλίμα.

Φτάνουμε στο κλιματιζόμενο χώρο, με πολλά επιμέρους γραφεία, και παρατηρώ πως στον χώρο δεν υπάρχουν παρα μόνο γυναίκες! Μέχρι που κάθομαι εδώ για καφέ σκέφτομαι… Και ναι μου το προτείνουν, αλλά λέω να μην το παρακάνω και απλά ρωτώ αν μπορώ να καπνίσω στο χώρο. Μαζί με το τασάκι, μου λέει να περάσω στο γραφείο της κ. Τάδε για την παραλαβή του δώρου. Με συνοδεύει, με συστήνει και ενημερώνει την προφανώς προϊσταμένη της ότι ο κύριος ενδιαφέρεται για περιποίηση προσώπου και κέρδισε το δώρο μας!

Ναι λοιπόν ενδιαφέρομαι! Την κοιτάω, της σκάω ένα χαμόγελο και της λέω «Άκουσα καλά, σας είπα κάτι τέτοιο εγώ;». Καταλαβαίνω από το ύφος της πως δεν έχει και πολύ διάθεση να το συζητήσουμε, ξαφνικά από πολύ διαχυτική και άνετη γίνεται επαγγελματίας που απλά παρέδωσε το προϊόν της εκεί που έπρεπε. Ντάξει λέω, η δουλειά της είναι, γι’ αυτό πληρώνεται και αποφασίζω να μην το συνεχίσω. Κλείνει την πόρτα και μένω με την υπεύθυνη, η οποία μου λέει πως έχω κερδίσει έκπτωση 200€ για το πακέτο περιποίησης που θα επιλέξω ανάλογα με τις ανάγκες μου… Και αρχίζει να μου περιγράφει το κάθε πακέτο αναλυτικά.. Εντωμεταξύ έχω σβήσει το τσιγάρο μου, είμαι ήδη σπασμένος με τη συμπεριφορά της γλυκιάς κοπελίτσας που με τσίμπησε και νιώθω ηλίθιος για τον χρόνο που χάνω ακούγοντας πράγματα που οριακά κρατιέμαι για να μη γελάσω.

«Ευχαριστώ πολύ, αλλά πραγματικά δεν ενδιαφέρομαι, μην χάνεται τον χρόνο σας…». Με κοιτάει απορημένη, αλλά δεν της δίνω και πολλά περιθώρια, αφού έχω ήδη σηκωθεί από την καρέκλα μου. Με πληροφορεί πως η προσφορά ισχύει και ότι αν αλλάξω γνώμη ή αν έχω να προτείνω κάποιο φιλικό μου πρόσωπο να επικοινωνήσω στο τηλέφωνο της κάρτας της..

Την ευχαριστώ και κατευθύνομαι να βρω την παρέα μου. Στο ίδιο σημείο που με τσίμπησαν είναι πάλι εκεί οι ίδιες τσαούσες. Ωραία λέω, ευκαιρία να ξηγηθώ… «Μα καλά, σου είπα εγώ ότι ενδιαφέρομαι; Πες μου από την αρχή πως αυτό πρέπει να κάνω για να πληρωθείς εσύ, αλλά μη λες και μ…».

Η κοπελίτσα δείχνει απορημένη και υπερασπίζεται τα όσα είπε στο γραφείο, παρότι εδώ είμαστε πλέον μόνοι μας… Να βρίσω; Να τσακωθώ; Ποιός ο λόγος… Την κοιτάω ειρωνικά και απλά φεύγω, ομολογώ σπασμένος που την πάτησα έτσι χάνοντας 20 λεπτά χαλάρωσης από την πρωινή μου βόλτα στη Πάτρα.

Από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα μέρα παρά μέρα μου τηλεφωνούν: «Είμαστε από την Π… και σας ενημερώνουμε ότι έχετε κερδίσει…μπλα μπλα μπλα…».

Όποιος δεν έχει μυαλό, αυτά παθαίνει! Μήπως να πάω να με περιποιηθούν τα κορίτσια; Δε μπορεί, για να με παρακαλάνε, μπορεί να μας θέλουν έτσι, άτριχους, άφρυδους, με τις ενυδατικές μας και γιατι όχι…σύντομα και με μακιγιάζ!

Βρε ούστ!

Διάλογος με ταξιτζή καθοδόν για Κηφισό (δε ξέρω αν φταίω εγώ, αλλά πάντα με ζαλίζουν στη πάρλα ακόμη και όταν δεν έχω διάθεση…):

- Το ’66 που ήμουν φαντάρος στη Σιάτιστα …. (όπου τελίτσες ακατάπαυστη μπουρδολογία!)

- Προλάβατε και τη χούντα; (για να δείξω το στοιχειώδες ενδιαφέρον στα όσα μου έλεγε..)

- Ναι βέβαια … (μπουρδολογίες again)… και όταν ξέσπασε η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ γνώρισα μια αριστερή απ’τη Κάτω Σιάτιστα….

Ω θεέ μου.. Να ανοίξω τη πόρτα ή να βάλλω το ράδιο στο τέρμα; Τελικά λίγο η ζέστη, λίγο το ότι φτάναμε επιτέλους στον προορισμό μας, αυτορυθμίστηκα (κοινώς το βούλωσα!) και είπα ένα συγκαταβατικό ναι σε όσα έλεγε (στάνταρ για 178η φορά, κλασσικό χούι ηλικιωμένου και ταξιτζή).

Φτάσαμε, τον πλήρωσα. Μου ήρθε να του πω, αντί για αντίο, Καλή Επανάσταση εποχές που είναι, αλλά δεν είχα κουράγιο. Με είχε εξαντλήσει.

Συμπέρασμα: Η βλακεία είναι πιο εξαντλητική και από τη ζέστη.