Δέκα με τόνο!

Ουφ! Μόλις πέρασα τους βαθμούς τετραμήνου. Τι διαδικασία ψυχοφθόρα και αυτή… Με έναν απρόσωπο αριθμό καλούμε να αξιολογήσω την απόδοση των μαθητών μου. Κύριο μέλημά μου να μην αδικήσω κάποιον, μιας και σε σκάρτο 4 μήνες (που σημαίνει το πολύ 10 μαθήματα σε κάθε τμήμα..) ομολογώ πως δεν έχω πλήρη εικόνα των μαθητών μου.
Θυμάμαι το άγχος μου και την αγωνία μου παραμονές των βαθμών. Έτρεμε το φυλλοκάρδι μου για το τι Μ.Ο. θα βγάλω…
Σίγουρα η ημέρα των βαθμών είναι ημέρα ικανοποίησης και επιβεβαίωσης για τον καλό μαθητή, και περισυλλογής για αυτούς που δεν τα πήγαν καλά. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν χολοσκάν ιδιαίτερα για το θέμα.
Είμαι υπέρ τις επιβράβευσης των καλών. Το έχουν ανάγκη. Από εκεί και πέρα κανένας βαθμός, κανένας αριθμός δεν κρίνει κανέναν.. Είδα πολλούς «καλούς» να βαλτώνουν και πολλούς «κακούς» να με εκπλήσσουν σε βάθος χρόνου. Το τι πραγματικά είμαστε το κρίνει η πορεία μας, η διάρκεια και η συνεχής προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι.
Τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα…


1 Φεβρουαρίου 2009 - 5:57 μμ
Συμφωνώ μαζί σου, Ντίνο, καθώς θυμάμαι την αγωνία για τους βαθμούς μου στο σχολείο. Αυτή αργότερα μετατράπηκε σε αγωνία για την επιβράβευση από τον προϊστάμενο μετά την ολοκλήρωση ενός project. Τώρα πια η ίδια αγωνία αποτυπώνεται στο πρόσωπό μου κάθε φορά που ρωτάω τη δασκάλα για την πρόοδο της κόρης μου. Σαν το άλογο με το μήλο τόσα χρόνια τώρα…
1 Φεβρουαρίου 2009 - 10:46 μμ
Σία καλωσήρθες! Το ζητούμενο είναι να μεταδώσουμε στα παιδιά το πραγματικό νόημα των βαθμών, ώστε να μην είναι γι’ αυτά ένα ακόμη βάρος, αλλά να τα βοηθά να γίνουν καλύτερα. Και επισης θα πρέπει να τα απαγκιστρώσουμε από αυτή τη στείρα προσπάθεια για επιτυχία στα μαθήματα. Η ζωή είναι και αλλού…
4 Φεβρουαρίου 2009 - 8:43 μμ
Ειμαι ενα ρεμαλι? Δεν ειχα ποτε αγχος για τους βαθμους..