Ουφ! Μόλις πέρασα τους βαθμούς τετραμήνου. Τι διαδικασία ψυχοφθόρα και αυτή… Με έναν απρόσωπο αριθμό καλούμε να αξιολογήσω την απόδοση των μαθητών μου. Κύριο μέλημά μου να μην αδικήσω κάποιον, μιας και σε σκάρτο 4 μήνες (που σημαίνει το πολύ 10 μαθήματα σε κάθε τμήμα..) ομολογώ πως δεν έχω πλήρη εικόνα των μαθητών μου.

Θυμάμαι το άγχος μου και την αγωνία μου παραμονές των βαθμών. Έτρεμε το φυλλοκάρδι μου για το τι Μ.Ο. θα βγάλω…

Σίγουρα η ημέρα των βαθμών είναι ημέρα ικανοποίησης και επιβεβαίωσης για τον καλό μαθητή, και περισυλλογής για αυτούς που δεν τα πήγαν καλά. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν χολοσκάν ιδιαίτερα για το θέμα.

Είμαι υπέρ τις επιβράβευσης των καλών. Το έχουν ανάγκη. Από εκεί και πέρα κανένας βαθμός, κανένας αριθμός δεν κρίνει κανέναν.. Είδα πολλούς «καλούς» να βαλτώνουν και πολλούς «κακούς» να με εκπλήσσουν σε βάθος χρόνου. Το τι πραγματικά είμαστε το κρίνει η πορεία μας, η διάρκεια και η συνεχής προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι.

Τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα…