Παλαιότερα ο βασιλιάς έδινε το χρίσμα στον πρωτότοκο γιο. Το 2010 οι τοπικές κοινωνίες – ή πιο σωστά οι τοπικές κομματικές οργανώσεις – περιμένουν το χρίσμα από την Αθήνα για να δράσουν.

Όπως χρόνια τώρα οι τοπικές κοινωνίες ψηφίζουν Αθηναίους για βουλευτές, οι οποίοι προ προεκλογικού αγώνα μπορεί να μην ήξεραν καν που πέφτει στον χάρτη ο «τόπος» τους. Για αυτό το χάλι δεν φταίνε τα κόμματα. Φταίμε εμείς και ο ραγιαδισμός μας.

Γενικότερα με τη λογική των κομμάτων ποτέ δεν τα πήγαινα καλά. Είμαστε στο 2010, έχουν γκρεμιστεί τα πάντα και έχει πλέον αποδειχτεί ότι ο δικομματισμός μας έφερε  στον σημερινό πάτο. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουμε να λειτουργούμε με αυτό που μάθαμε τόσα χρόνια. Με τις πλάτες του κόμματος, με χρίσματα, με άνωθεν εντολές. Λες και είμαστε ανάπηροι και θέλουμε συνοδό για να δράσουμε. Προφανώς ο πάτος έχει και άλλο βάθος…

Θα περίμενε κανείς ότι λόγω του σημερινού timing οι τοπικές κοινωνίες θα αυτοοργανώνονταν χωρίς τις πλάτες των δύο μεγάλων κομμάτων. Ωστόσο στο Δήμο Ναυπακτίας μέχρι και σήμερα, μόλις 3 μήνες πριν τις εκλογές, τα χρίσματα δεν έχουν δοθεί και ο λόγος είναι –και- οι πολλές υποψηφιότητες.

Σε αυτές τις εκλογές πρέπει να δοθεί ένα μήνυμα. Δεν πρέπει να επιλέγουν τα κόμματα πρόσωπα και ομάδες. Η δράση των δημοτικών παρατάξεων θα πρέπει να είναι ανεξάρτητη, χωρίς κομματική ταυτότητα. Για τον Δήμο μιλάμε, όχι για την δημιουργία ιδεολογημάτων και χάραξη κεντρικής πολιτικής.

Γιατί άραγε όλοι αυτοί ζητούν το χρίσμα;

Γιατί το χρίσμα σημαίνει στήριξη από βουλευτές και κομματικά στελέχη τα οποία έχουν κύρος (λέμε τώρα…). Στήριξη από βουλευτή, σημαίνει έπαινος, 10 με τόνο!

Γιατί το χρίσμα σημαίνει λεφτά. Λεφτά για διαφήμιση, προβολή, οργάνωση σε dt (χρόνο μηδέν). Δεν είναι τυχαίο ότι η δημοτική ομάδα που μας διοικεί σήμερα δημιουργήθηκε μόλις ένα μήνα πριν τις εκλογές. Και όμως μας έπεισε!

Γιατί το χρίσμα φέρνει «τυφλούς» ψήφους. Η γιαγιά στο χωριό που ψηφίζει το κόμμα από το προπάππου της αυτό θα ψηφίσει. Ποιος ασχολείται με τα πρόσωπα…

Γιατί το χρίσμα βάζει τα γίδια στο μαντρί. Τα πρόβατα στη στάνη.

Έχουμε μια ευκαιρία σε αυτές τις εκλογές να πούμε όχι. Όχι στην παλιομοδίτικη λογική των κομμάτων. Εμείς δρούμε, αυτά ακολουθούν. Ο μόνος δρόμος είναι η συμμετοχή όλων μας σε ομάδες ανεξάρτητες, χωρίς κομματικά χρίσματα.

Αλλιώς πολύ φοβάμαι ότι θα έχουμε πάλι μια από τα ίδια.

Και επειδή καλοκαίρι είναι, και τα πανηγύρια είναι στα φόρτε τους ένα βουκολικό άσμα προς αποφυγήν..