Λεπτή ξύλινη γραμμή

Και κεί που όλοι πίστευαν ότι η Ντόρα είναι το γκράντε φαβορί, ήρθε ο Δημητράκης (Δημήτρη μου Δημήτρη μου, μου το ‘κλεισες το σπίτι μου) και έφερε τα πάνω κάτω. Οι ισορροπίες αλλάξανε, ο Αντουάν είναι αγκαλιά με τη κούπα και τη Κυριακή θα γίνει της π…!

Κρίμα. Ζούσα για την ώρα και τη στιγμή που θα είχαμε δίδυμο Παπανδρέου – Μητσοτάκη again αλά παλαιά (ωραία χρόνια…), αλλά και ο Σαμαράς δεν είν’ κακός, είναι γκολτζής!

Τον πατέρα Κώστα λυπάμαι (γνωστός και ως γκαντεμογκαντέμης) που ήταν έτοιμος να αφήσει επιτέλους τον μάταιο τούτο κόσμο, μετά το ευτυχές γεγονός βεβαίως βεβαίως. Θα περιμένει πλέον για τον Κυριάκο. Δέκα χρονάκια δεν είναι πολλά, αντέχουμε…

Βέβαια δεν πρέπει να προεξοφλούμε τίποτα, γιατί η αχλάδα πίσω έχει την ουρά και ο Παναγιώτης το ξέρει. Ο παλίκαρος από τη Σαλονίκη, από την αρχή το λέει και το ξαναλέει: «Μη με περνάτε για χαζό, ο Ψωμιάδης ξέρει τι κάνει…;)». Ναι κλείνει και το μάτι. Μία κίνηση του Μακεδονομάχου μπορεί να αποδειχτεί ρουά μάτ τοιαυτοχρόνος (?), και το τελικό αποτέλεσμα να έρθει ξανά μανά τούμπα! Άλλωστε κέντρο η Ντόρα, δεξιά ο Παναγιώτης, νάτη η μεγάλη Κεντροδεξιά παράταξη..

Πάντως σήμερα που τους είδα τους δύο μεγάλους άντρες να συμφωνούν και να ανοίγουν τα χαρτιά τους δημόσια, πολύ τους χάρηκα. Έχουν μια λεβεντιά, μια ανωτερότητα, έναν αέρα,  μια αποστασιά.

Και τι λόγος! Σκέτη ποίηση. Θα την πω την αμαρτία μου. Ζούσα για τη στιγμή που θα έκαναν διάλογο, ξέρετε έντονες τηλεοπτικές αντιδικίες αναμεταξύ τους. Θα ήταν σκέτο μεγαλείο, με τόση ξύλινη γλώσσα θα άναβε το τζάκι μόνο του, θα βγαίναν οι γλώσσες από τη θάλασσα, θα μίλαγαν οι μουγκοί, θα έβλεπαν οι τυφλοί. Αλλά τζίφος. Μπρος στο καλό του τόπου, οι δύο άντρες θα ενώσουν  τις δυνάμεις τους και η σύγχρονη νεοελληνική γλώσσα – και ουχί μόνο – θα αλλάξει σελίδα.

Μαζί για νέες νίκες, για νέες συντριβές!