Μικρόκοσμοι
Όλοι μας ζούμε σε μικρόκοσμους. Στον εργασιακό, στον κοινωνικό, στον ιδιωτικό μας μικρόκοσμο, είμαστε μέρη ενός συνόλου, άλλοτε μικρού και άλλοτε μεγάλου.
Η ανάγκη μας επίσης να ξεχωρίσουμε, να προοδεύσουμε είναι απόλυτα θεμιτή, αλίμονο αν δεν ήταν άλλωστε, θα ήμασταν ακόμη στην εποχή των σπηλαίων..
Ωστόσο παρατηρείται συχνά το φαινόμενο, η δράση μας μέσα σε αυτούς τους μικρόκοσμους, να γίνεται αυτοσκοπός. Και όταν κάτι γίνεται αυτοσκοπός, χάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, κοινώς αεροβατούμε ή πιο απλοϊκά καβαλάμε την κάλαμον!
Τι να το κάνω εγώ αγαπητέ μπάρμαν, επιστήμονα, εραστή, καντηλανάφτη, καλλιτέχνη, ψυχή της παρέας, blogger, πολιτικέ (κλπ κλπ) το ότι είσαι πρώτος στον μικρόκοσμό σου, όταν αγνοείς την ίδια τη ζωή;
Όταν δεν ξέρεις να αυτοσυντηρείσαι;
Όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις στον «ελεύθερό» σου χρόνο;
Όταν πληρώνεις για αυτά που είναι «αυτονόητα» και «εύκολα»;
Προσοχή στους «καλύτερους», έχουν πολλές «αναπηρίες»…
Υ.Γ. Τα έχει πεί ο ποιητής…
Σ’ αυτό το χώρο κάτι μου φέρνει
ρίγη γλυκιάς αδιαφορίας
δεν τρέχει τίποτα έξω από μένα
ζω στο δικό μου μικρό παράδεισο
Σ’ αυτό το χώρο όλα μας φέρνουν
ρίγη ηδονής, ρίγη ευτυχίας
δεν τρέχει τίποτα γύρω από μας
κανένα ίχνος ανησυχίας
Κλείνω τ’ αυτιά μου σε κάθε ψέμα
που μου ξυπνά φόβο παράλογο
είμαι περήφανος που ζω σαν τον καθένα
στην αυτοκρατορία των ανάπηρων


7 Νοεμβρίου 2009 - 7:11 μμ
Μετά το video που έχεις ανεβάσει, αρνούμαι να σχολιάσω το οτιδήποτε. Απλά σεβασμός.
ΥΓ: Τρελό “βράκωμα” ο Γιάνναρος….
7 Νοεμβρίου 2009 - 9:01 μμ
Πρώτης τάξεως κάγκουρας, αλλά ΜΟΡΦΗ!