ballΧτες το μεσημέρι είδα ειδήσεις ίσως και για πρώτη φορά το φετινό καλοκαίρι. Η επικαιρότητα είναι για γέλια. Πολλά γέλια. Από τη μία η άφιξη Χριστοφοράκου που ετοιμάζεται να γίνει best seller, και από την άλλη ο ιός της γρίπης και ο κλιμακούμενος τρόμος. Χάλια και γέλια μαζί. Γι’ αυτό λέω να ασχοληθώ με πιο σοβαρά πράγματα..

Θα γράψω λοιπόν για μπάλα. Αυτά είναι.. Η επονομαζόμενη θεά και άλλοτε πουτάνα, τουλάχιστον είναι ειλικρινής! Μπορεί να είναι απρόβλεπτη, καπριτσόζα, ορισμένες φορές βαρετή, αλλά όπως και να χει σε σαγηνεύει. Μπορεί να σε απογειώσει, να σε βγάλει από τα ρούχα σου – άλλοτε από χαρά, και άλλοτε από νεύρα – αλλά πάντα θα είσαι εκεί ελπίζοντας. Ελπίζοντας να χαρείς.

Είναι σπουδαίο πράγμα να χαίρεσαι αβασάνιστα, χωρίς κόπο και προσωπική συμμετοχή. Κάποτε το πρόσφεραν αυτό και τα κόμματα. Πλέον και η κουτσή Μαρία έχει απογοητευθεί με αυτά που βλέπει να γίνονται επί χρόνια στην πολιτική σκηνή της χώρας μας και όχι μόνο. Επομένως τι μένει; Ο αθλητισμός. Παίξε μπάλα λέμε..

Όσο δύσκολο είναι να απαντήσεις στα απανωτά «γιατί;» ενός μωρού, άλλο τόσο δύσκολο είναι να πείσεις κάποιον μη αθλητικό τύπο για το τι στο διάολο βρίσκεις τόσο ενδιαφέρον στο να παρακολουθείς μπάλα, μπάσκετ κλπ.

Κάποια πράγματα δεν έχουν άλλη απάντηση πέραν του «μ’αρέσει».-

Κατά τ’ άλλα θα σηκωθώ το πρωί, θα πάω κομμωτήριο, μανικιούρ, πεντικιούρ να σκοτώσω ένα 5ώρο, ώστε να είμαι έτοιμη το μεσημέρι να πάω σενιαρισμένη στη παραλία, με μαγιό, παρεό λαμέ, τακουνάκι 10ποντο, θα αράξω φάτσα στον ήλιο πασαλειμμένη με ηλιακό αντηλιακό που μαυρίζει, θα τσουρουφλιστώ να γίνω κατράμι να λιώσουν οι κρέμες από τη μούρη μου, θα γυρίσω και μπρούμυτα να χαζέψουν το μαυρισμένο μου κωλαράκι τα καγκούρια της παραλίας, θα νιώσω γκόμενα και ας υποφέρω και αν έρθει κανένα λιγούρι να μου μιλήσει θα γυρίσω την πλάτη μου και θα ρωτήσω τη φίλη μου που αποτρίχωσε το αιδοίο της και το βράδυ αν θα πάμε πρώτο τραπέζι Βέρτη!

Υπομονή, ο χειμώνας είναι κοντά με περισσότερη μπάλα!