sorryΝιώθω την ανάγκη να ζητήσω δημόσια συγνώμη. Για όλους αυτούς που πλήγωσα. Συναισθηματικά αλλά και σωματικά. Ξέρω είμαι ένα γαϊδούρι, αλλά κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα ελέγξω. Σε στιγμές έντασης και υψηλής αδρεναλίνης είναι δύσκολο να αυτοσυγκρατηθείς.

Δεν δικαιολογούμαι. Ξέρω ότι είμαι λάθος και ότι στα δύσκολα φαίνεται ποιοι πραγματικά είμαστε. Και εγώ ομολογώ πως απέτυχα. Δεν ξέρω αν αρκεί μία απλή συγνώμη για:

Τη διατάραξη της ηρεμίας σου.

Το συνεχές καρδιοχτύπι σου.

Για την «παρενόχληση» των αυτιών και των ματιών σου.

Για το καλοκαιρινό «ψυχολογικό τραύμα» σου.

Για το άγχος του  μικρού σου που παίζει.

Για την αλλαγή του προγράμματός σου για πάρτη μου.

Ξέρω είμαι απαράδεκτος…

Αλλά είναι τόσο ΚΑΥΛΑ να κοπανιέσαι στις ρακέτες εκεί που σκάει το κύμα!

Τόσο που δεν πρόκειται να το κόψω και ας ξέρω ότι σου τη σπάω. Θάλασσα χωρίς παιχνίδι δεν έχει νόημα.

Παίξε κι εσύ, κάνε μου αντίποινα!