Ειδικά η κατάργηση τις βάσεις του 10, και η λογική που εκφράζει η Υπουργός λέγοντας

«Τέσσερα χρόνια μετά την υιοθέτηση της ρύθμισης αυτής, δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ή μελέτη που να αποδεικνύει ότι η θέσπιση της βάσης του 10 πέτυχε στο ελάχιστο την άνοδο της ποιότητας σπουδών στο λύκειο ή τα τριτοβάθμια ιδρύματα. Δεν έχουμε καμιά ένδειξη ότι τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ έχουν σήμερα καλύτερους φοιτητές από αυτούς που είχαν μέχρι το 2006. Αντίθετα, έχουμε τμήματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με καθηγητές και διοικητικό προσωπικό χωρίς αντικείμενο εργασίας και υποδομές που υπολειτουργούν, όταν μάλιστα δεκάδες χιλιάδες νέοι λόγω του συγκεκριμένου συστήματος προσφεύγουν σε «κολλέγια» αλλά και σε κάθε είδους πανεπιστημιακά και τεχνολογικά ιδρύματα χωρών όλου του κόσμου.»

εκλαμβάνεται ως πισωγύρισμα, εξυπηρέτηση λαΐκίστικων μικροπολιτικών συμφερόντων και σίγουρα διευρύνει την παραπαιδεία, μιας και όλοι κουτσοί στραβοί, μπορούμε να γίνουμε επιστήμονες.

Τα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών με βρίσκουν καταρχήν σύμφωνο, ωστόσο το μεγάλο ερώτημα είναι από ποιους και με ποιόν μηχανισμό. Οπότε ας περιμένουμε για να κρίνουμε.

Οι περισσότεροι εκ των υπολοίπων αξόνων (…) μου θυμίζουν στρατό και καραβανίστικες λογικές που αυξάνουν την ήδη μεγάλη γραφειοκρατία στη λειτουργία του σχολείου, χωρίς να αλλάζουν κάτι ουσιαστικό.

Επίσης οι περικοπές σε διορισμούς καθηγητών, οι περικοπές στους μισθούς των καθηγητών, σε αντιδιαστολή με το νέο σχολείο που εξαγγέλει η κ. Διαμαντοπούλου μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί. Τα έχω ξαναπεί άλλωστε..

Ίσως σε κάποιους αυτός ο ντόρος περί αλλαγών, αξόνων, τομών και άλλα πομπώδη στην Παιδεία λέει κάτι. Σε μένα που τα ζω καθημερινά δεν μου λένε απολύτως τίποτα, τουναντίον τα πράγματα γίνονται μόνο χειρότερα.

Σύμφωνα με στατιστικά του 2009, το 38% των ελληνικών νοικοκυριών έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο, ποσοστό που ναι μεν είναι πολύ μεγαλύτερο από το 31% του 2008, ωστόσο μας κατατάσσει προτελευταίους στην Ευρωπαϊκή Ένωση (πίσω μας είναι μόνο η Βουλγαρία) όπου το σχετικό ποσοστό είναι στο 65% κατά μέσο όρο.

Το νέο μέσο δημιουργεί νέα κουλτούρα, η οποία είναι δυναμική, ευμετάβλητη και υπό διαμόρφωση. Ωστόσο κάποια χαρακτηριστικά της είναι πλέον ευδιάκριτα στην κοινωνία μας, και μας καλούν να τα αφομοιώσουμε, ακόμη και αν η σχέση μας με την τεχνολογία δεν είναι η καλύτερη.

Μία από τις υπηρεσίες που μας προσφέρει το Διαδίκτυο είναι η κοινωνική δικτύωση. Η πλέον διαδεδομένη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης είναι το Facebook. Το Facebook είναι ιστοχώρος κοινωνικής δικτύωσης που ξεκίνησε το 2004. Οι χρήστες μπορούν να επικοινωνούν μέσω μηνυμάτων με τις επαφές τους και να τους ειδοποιούν όταν ανανεώνουν τις προσωπικές πληροφορίες τους. Όλοι έχουν ελεύθερη πρόσβαση στο να συμμετάσχουν σε δίκτυα που σχετίζονται με τις εμπειρίες και τα ενδιαφέροντα του κάθε χρήστη.

Παγκόσμια ο συγκεκριμένος ιστότοπος αριθμεί περισσότερους από 400 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες, ενώ μόνο στην Ελλάδα είμαστε περισσότεροι από  400 χιλιάδες στο FB.

Τα νούμερα αποδεικνύουν από μόνα τους την μαζικότητα του φαινομένου.

Το τελευταίο διάστημα απασχολούν την επικαιρότητα θέματα που σχετίζονται με το Facebook, κυρίως αρνητικά. Άλλωστε για να είναι κάτι είδηση πρέπει να είναι κακή είδηση.. Μερικά από αυτά που έχουμε ήδη ακούσει για το συγκεκριμένο δίκτυο είναι τα εξής: Σκοτωμοί, χωρισμοί, βιασμοί, απολύσεις, αποβολές, αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος κ.α. χρεώνονται στη συγκεκριμένη εφαρμογή. Είναι όμως ακριβώς έτσι;

Κάποιος που δεν έχει επαφή με τις νέες τεχνολογίες, ακούγοντας τα παραπάνω από τις ειδήσεις στην τηλεόραση, είναι σίγουρο πως θα τρομοκρατηθεί και θα ενοχοποιήσει για όλα το Facebook και το «κακό» Internet.

Εδώ όμως είναι το λάθος μας. Δεν είναι το Facebook που φταίει για τυχόν κακή χρήση του. Φταίει ο χρήστης που το χρησιμοποιεί λάθος.

Δεν φταίει το πιρούνι αν το χρησιμοποιήσω για να βγάλω το μάτι μου, και όχι για να φάω.

Αυτό που θα πρέπει να μας προβληματίσει είναι οι λόγοι που μας οδηγούν σε λάθος χρήσης των εργαλείων κοινωνικής δικτύωσης και του internet γενικότερα.

Εκεί πιστεύω είναι το κομμάτι που πρέπει να εστιάσουμε ως κοινωνία: Να αποκτήσουμε την  παιδεία, την κουλτούρα να διαχειριστούμε τα νέα μέσα, αλλά και τυχόν παραβατικότητες που προκύπτουν μέσω αυτών.

Και η διαχείριση παραβατικών φαινομένων σε κάτι εντελώς καινούργιο όπως το internet δεν μπορεί να γίνει με συμβατικές παρελθοντικές λογικές.

Είμαστε όμως ως κοινωνία έτοιμη όχι απλά να χρησιμοποιήσουμε, αλλά να κρίνουμε χρήσεις άλλων στον Facebook;

Έχουμε εκπαιδευτεί ως γονείς κατάλληλα για να διαχειριστούμε την επαφή παιδιού – υπολογιστή, που τείνει να γίνει εντονότερη και από την τηλεόραση;

Γνωρίζουμε τα όρια που πρέπει να βάλλουμε; Μπορούμε να κρίνουμε τι είναι σωστό και τι λάθος;

Γνωρίζουμε ως καθηγητές τα νέα μέσα στον βαθμό που οι μαθητές μας τα ξέρουν;

Έχουμε επιμορφωθεί εμείς οι καθηγητές, ώστε και να εκμεταλλευτούμε τα νέα μέσα για εκπαιδευτικούς σκοπούς, αλλά και να διαχειριζόμαστε ατυχή περιστατικά στα κοινωνικά δίκτυα με μεγαλύτερη επιείκεια και επάρκεια;

Γνωρίζουν οι μαθητές τα πλαίσια μέσα στα οποία πρέπει να κινούμαστε στον χώρο του διαδικτύου και τον βαθμό που εκθέτουμε τον εαυτό μας, όχι στους «φίλους» μας, αλλά στον οποιονδήποτε;

Υπάρχει σχετικό μάθημα σε κάποια τάξη της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που να εκπαιδεύει το μαθητή κατάλληλα για να χρησιμοποιεί τα κοινωνικά δίκτυα ως χρήσιμο εργαλείο κοινωνικοποίησης και γνώσης;

Είναι πολλά τα ερωτήματα και πολλές οι αρνητικές απαντήσεις.. Είναι προφανές πως το παρόν μας έχει προσπεράσει. Και για να το προλάβουμε θα πρέπει να αρχίσουμε να κινούμαστε στους ρυθμούς του.



Ο διάλογος για την παιδεία έχει για μια ακόμη φορά ανοίξει, με επιτροπές, προτάσεις διαβουλεύσεις να θρέφουν την αγωνία των εμπλεκόμενων, με την ελπίδα για καλύτερες μέρες.

Το πρόβλημα στην παιδεία εστιάζεται στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στο θεσμό των πανελλαδικών, στην αναδιάρθρωση του Λυκείου και του τρόπου εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα για καλύτερη δημόσια παιδεία.

Είναι γεγονός πως το Λύκειο είναι υποβαθμισμένο και υπολειτουργεί, κυρίως λόγω του βραχνά των πανελλαδικών και των φροντιστηρίων, με τα οποία υπάρχει παραδοσιακά μια κόντρα ανταγωνιστική και γελοία κατά τη γνώμη μου. Ο ρόλος του Λυκείου θεωρητικά είναι η παροχή γενικών γνώσεων, αλλά λόγω της πίεσης των πανελλαδικών και του μεγάλου όγκου ύλης για αυτές, οι μαθητές είναι λογικό να αδιαφορούν όχι μόνο για τα μαθήματα γενικής παιδείας, αλλά και για αυτά των κατευθύνσεων, μιας και το φροντιστήριο είναι – και καλά – καλύτερο (παραδοσιακά ριζωμένη αντίληψη του νεοέλληνα). Επομένως το σχολείο αντιμετωπίζεται ως μια βαρετή υποχρέωση η οποία παρέχει και πενταήμερη! Όχι και άσχημα…

Είναι γεγονός πως τα παιδιά είναι «μπουκωμένα». Από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο: Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Μουσική, Μπαλέτο, Χορός, Γυμναστική… Στο γυμνάσιο ή το αργότερο στις πρώτες τάξεις του Λυκείου αρχίζουν τα φροντιστήρια για τα μαθήματα κατεύθυνσης. Ελεύθερος χρόνος μηδέν. Όλα σαν ρομποτάκια. Ακόμη και αυτά που θα μπορούσαν να είναι δημιουργικά (μουσική, μπαλέτο) μέσα στο πιεσμένο πρόγραμμα χάνουν το νόημά τους. Σταδιακά οι απαιτήσεις αυξάνονται και κορυφώνονται στη Γ’ Λυκείου και στη προετοιμασία για τις πανελλαδικές.

Ποιος φταίει που οι μαθητές έχουν μετατραπεί σε ρομποτάκια; Το κακό δημόσιο σχολείο που δεν παρέχει τις γνώσεις που θα έπρεπε; Οι κακοί καθηγητές του δημόσιου σχολείου;

Είναι τόσο απλοϊκή αυτή η προσέγγιση.. Το πρόβλημα είναι κοινωνικό και πολιτικό μαζί.

Το κράτος είναι αυτό που κάθε χρόνο εισάγει σε παιδαγωγικές, καθηγητικές σχολές χιλιάδες πρωτοετείς φοιτητές. Επομένως είναι υποχρεωμένο να τους βρει και δουλειά. Επειδή άμεσα δεν μπορεί λόγω του δυσβάσταχτου κόστους, το κάνει έμμεσα. Πώς;

Δημιουργώντας αυτή τη δημόσια παιδεία.

Ζητώντας αυτές τις παράλογες γνώσεις για την εισαγωγή στις πανελλαδικές.

Ζητώντας παράλογες άχρηστες γνώσεις στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση (πλέον και εκεί τα φροντιστήρια «ανθίζουν»).

Κάνοντας διαγωνισμούς ΑΣΕΠ για να κρίνει αν είναι ικανοί οι – ήδη – πτυχιούχοι.

Δημιουργώντας νέες σχολές του κ…. σε κάθε επαρχιακή πόλη για να βολευτούν οι τόσοι Διδάκτορες – Μεταπτυχιακοί, φέρνοντας ξένα Colleges κ.ο.κ.

Ακούω πως εξετάζεται να καταργηθούν οι εξετάσεις για τα πανεπιστήμια, να γίνει το Λύκειο πιο ενδιαφέρον και δημιουργικό, να, να, να… Τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνει, όσο αυτοί που αποφοιτούν από τις σχολές είναι περισσότεροι από όσους αντέχει η δημόσια παιδεία. Αυτή τη παιδεία θα έχουμε και χειρότερη.

Επίσης ποτέ δεν είδα πολιτική συναίνεση στον διάλογο για την παιδεία. Άσπρο ο ένας, μαύρο ο άλλος, όλα μικροκομματικά και μίζερα, βραχυπρόθεσμα και με το βλέμμα στη ψήφο των επόμενων εκλογών.

Σκέφτομαι πόση άχρηστη γνώση έχω κλιθεί να αφομοιώσω όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν στα θρανία. Και πόσα σημαντικά δεν μου ανέφεραν ποτέ και τα έμαθα αργότερα, άλλοτε από τύχη, άλλοτε από προσωπική αναζήτηση. Και πόσα ακόμη αγνοώ εννοείται…

Είμαι απαισιόδοξος και δεν ελπίζω σε καλύτερες μέρες για τη δημόσια παιδεία.

Σε αυτό που θέλω να ελπίζω είναι στην αλλαγή νοοτροπίας των γονέων. Ίσως έτσι σταδιακά γίνουν καλύτερα τα πράγματα, έστω για τα παιδιά…

]]> http://attackta.com/?feed=rss2&p=805 0 http://attackta.com/?p=799 http://attackta.com/?p=799#comments Sat, 31 Jan 2009 17:23:15 +0000 attackta http://attackta.com/?p=799

Ουφ! Μόλις πέρασα τους βαθμούς τετραμήνου. Τι διαδικασία ψυχοφθόρα και αυτή… Με έναν απρόσωπο αριθμό καλούμε να αξιολογήσω την απόδοση των μαθητών μου. Κύριο μέλημά μου να μην αδικήσω κάποιον, μιας και σε σκάρτο 4 μήνες (που σημαίνει το πολύ 10 μαθήματα σε κάθε τμήμα..) ομολογώ πως δεν έχω πλήρη εικόνα των μαθητών μου.

Θυμάμαι το άγχος μου και την αγωνία μου παραμονές των βαθμών. Έτρεμε το φυλλοκάρδι μου για το τι Μ.Ο. θα βγάλω…

Σίγουρα η ημέρα των βαθμών είναι ημέρα ικανοποίησης και επιβεβαίωσης για τον καλό μαθητή, και περισυλλογής για αυτούς που δεν τα πήγαν καλά. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν χολοσκάν ιδιαίτερα για το θέμα.

Είμαι υπέρ τις επιβράβευσης των καλών. Το έχουν ανάγκη. Από εκεί και πέρα κανένας βαθμός, κανένας αριθμός δεν κρίνει κανέναν.. Είδα πολλούς «καλούς» να βαλτώνουν και πολλούς «κακούς» να με εκπλήσσουν σε βάθος χρόνου. Το τι πραγματικά είμαστε το κρίνει η πορεία μας, η διάρκεια και η συνεχής προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι.

Τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα…

Άνοιξαν τα σχολεία. Για κάποιους ένα ευχάριστο και μοναδικό γεγονός, για τους περισσότερους θλιβερό.

Σε μια μακρινή χώρα, στη Φινλανδία, που εδώ και μια δεκαετία οι μαθητές της βγαίνουν πρώτοι σε όλες τις διεθνείς αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ(οι δικοί μας τελευταίοι), γιορτάζουν τις μέρες αυτές. Γιορτάζουν, γιατί μετά από δύο μήνες διακοπών βρέθηκαν ξανά με τους συμμαθητές και δασκάλους φίλους τους, στη μικρή κοινότητα του σχολείου τους. Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του. Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά-σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα. (Οι δάσκαλοί μας, ακόμη και να θέλουν να πάρουν πρωτοβουλίες δημιουργικής μάθησης δεν μπορούν.

Είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν με συγκεκριμένα βιβλία με έναν στόχο: «να βγει όπως-όπως η ύλη», αποστηθισμένη βεβαίως).

Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα)αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία. Η φιλοσοφία τους είναι, «η βαθμολογία αποθαρρύνει και ωθεί ακόμη περισσότερο στην άρνηση μάθησης τον κακό μαθητή, ενώ επιβραβεύει τον καλό μαθητή, που έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται την επιβράβευση».

Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς. Με λίγα λόγια, τους ενδιαφέρει να αγαπήσουν τα παιδιά τη μάθηση και το βιβλίο για να συνεχίσουν να μαθαίνουν μόνα τους. Με το ζόρι δε μαθαίνει κανείς. Με το ζόρι μπορείς μόνο να αποστηθίσεις ξένη γνώση, για λίγο καιρό.

Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φιλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση. Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων.

Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;  Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση. Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή».

Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;  Την απάντηση μας την έδωσε πριν λίγες ημέρες ο κος Βουλγαράκης: «υπάρχουν βουλευτές που τα δίδακτρα που πληρώνουν για τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία είναι περισσότερα από τα εισοδήματα που δηλώνουν στο πόθεν έσχες»!!! Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial.

Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες!

Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους. Οι Φιλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ’ όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.

Με αφορμή την επίσκεψη του Υπ. Παιδείας κ. Στυλιανίδη στη Ναύπακτο, θέλω να γράψω όχι για την συνάντησή του με τον Δήμαρχο και τα πιθανά «δώρα» του Υπουργού που συνηθίζονται σε τέτοιου είδους επισκέψεις – αλλιώς γιατί να γίνουν;… -, αλλά για χρόνια προβλήματα της παιδείας και δει της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

1. Κτιριακό: Χρόνιο πρόβλημα σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Λίγες αίθουσες, πολλά παιδιά ανά τμήμα, μικρά προαύλια, εργαστήρια υπό κατάρρευση, γραφεία υπό εξαφάνιση για τους καθηγητές.

2. Διαμόρφωση προγράμματος σπουδών. Τρανταχτό παράδειγμα – που σαφώς και δεν είναι το μόνο – το μάθημα της Πληροφορικής, εν έτη 2008, παραμένει μάθημα επιλογής στο Λύκειο. Γιατί να μην οδηγεί το σχολείο σε απόκτηση πιστοποιημένης γνώσης τόσο στους Υπολογιστές όσο και στα Αγγλικά; Είναι δύσκολο;

3. Ο βραχνάς της εισαγωγής στη Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Πολλά έχουν ειπωθεί, πολλές αλλαγές έχουν γίνει, ωστόσο το πρόβλημα παραμένει. Η Γ’ Λυκείου είναι μια κούρσα για γερά άλογα. Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο σκληρά εργαζόμενος, από τον μαθητή της Γ’ Λυκείου που έχει ως στόχο να πετύχει την εισαγωγή του στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Επομένως θεωρώ φυσιολογικό να μην δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο σχολείο, όταν ακολουθούν 3 με 4 ώρες καθημερινά φροντιστήριο και άλλες τόσες και περισσότερες διαβάσματος. 15 ώρες δουλεύουν πολλοί ενήλικες;

4. Επιμόρφωση και αξιολόγηση των καθηγητών. Όχι στα λόγια και επιφανειακά ή κομματικά, αλλά διαρκής και με ουσία.

5. Λεφτά, λεφτά, λεφτά. Και 100 φορές να το γράψω θα είναι λίγες! Λεφτά για κτίρια, λεφτά για εξοπλισμό, λεφτά για τους εκπαιδευτικούς. Ο μισθός του εκπαιδευτικού είναι ο χαμηλότερος στον δημόσιο κλάδο, χωρίς τα προνομιούχα επιδόματα των άλλων Υπουργείων. Τόσο σημαντικό κρίνει τον ρόλο του καθηγητή το Κράτος…

Δεν είναι δυνατόν να δίνουμε μόνο το 3% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν) για την Παιδεία, όταν σπαταλάμε τεράστια ποσά σε άλλους κλάδους. Αν δεν είναι η παιδεία μαζί με την υγεία τα πιο σημαντικά αγαθά για τα οποία πρέπει να προνοεί ένα κράτος, τότε ποια είναι;

Πεποίθησή μου – και όχι απλά άποψή μου – είναι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτά τα δημόσια σχολεία, αυτά τα φροντιστήρια, αυτά τα ιδιωτικά σχολεία θα έχουμε. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί όταν ένα κράτος αποφασίζει να εισάγει Χ φοιτητές εκπαιδευτικών κλάδων ανά έτος, και διορίζει Χ/10 αυτών, και να μπορεί δεν πρόκειται να φτιάξει το ιδανικό δημόσιο σχολείο.

Καλά όλα αυτά. Αυτό όμως που δεν σκεφτόμαστε είναι τα ίδια τα παιδιά. Σε μια ηλικία που έπρεπε να παίρνουν την λεγόμενη κοινωνική μόρφωση, με λίγα και ευχάριστα μαθήματα, και πολύ ελεύθερο χρόνο, εμείς τα βάζουμε να εργάζονται 15 ώρες τη μέρα και μάλιστα πνευματικά.

Η γενιά μου το βιώσαμε ακριβώς έτσι. Όπως και τα σημερινά παιδιά. Άξιζε τον κόπο; Δε νομίζω….

(πηγή φώτο: www.intelsoft.gr)

Πριν περάσω τη διαδικασία των Πανελλαδικών, ως έφηβος η σκέψη τους και μόνο μου προκαλούσε τρόμο. Ήταν ένα τεράστιο εμπόδιο που έπρεπε να περάσω, χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί και το οποίο θα με αντάμειβε – εάν και εφόσον πετύχαινα – με την απόλυτη χαρά, την επιτυχία για κάτι που θα άλλαζε τη ζωή μου και δεν ήξερα πώς θα είναι και πού θα οδηγήσει.

Η αλήθεια είναι ότι όντως τα κατάφερα και η χαρά ήταν πολύ μεγάλη. Στιγμές που δεν ξεχνιούνται, όπως όλες οι μεγάλες χαρές (και λύπες..).

Ως φοιτητής όταν η επικαιρότητα ερχόταν στις πανελλαδικές – κάτι σαν τώρα καλή ώρα – μου προκαλούσε αποστροφή να ακούσω ή να διαβάσω το οτιδήποτε σχετικά με αυτό. Το είχα ζήσει και στο μυαλό μου δεν είχα την επιτυχία που ακολούθησε, αλλά το τεράστιο άγχος που είχε προηγηθεί. Γι’ αυτό και δεν ήθελα να «τσιγκλάω» τις μνήμες μου.

Και να που τα φέρνει έτσι η ζωή και πλέον είμαι γρανάζι των εξετάσεων ως εκπαιδευτικός και βαθμολογητής. ..Ζώντας καθημερινά τους μαθητές, νιώθω το άγχος τους, την αγωνία τους και την μεγάλη τους προσπάθεια για κάτι που και αυτοί δεν ξέρουν που οδηγεί. Ακριβώς όπως ήμασταν και στη δικιά μου γενιά και ας πέρασαν 13 χρόνια..Δεν τα βάζω με το εκπαιδευτικό σύστημα και τον θεσμό των εξετάσεων. Σίγουρα είναι μεγάλο θέμα διαβούλευσης, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Σαν μαθητής είχα ακούσει διάφορα από τους καθηγητές μου. Αυτά που μου είχαν προκαλέσει εντύπωση – προφανώς γιατί ήταν έξω από την έως τότε διαμορφωμένη αντίληψή μου – ήταν τα εξής:

• «..όποιος ‘μπλέξει’ με το διάβασμα δεν ‘ξεμπλέκει’ ποτέ. Οι εξετάσεις είναι απλά η αρχή!»
• «..στη ζωή μας θα ‘χάσουμε’ πολλά χρόνια. Μία αποτυχία σε εξετάσεις, είναι τίποτα μπροστά στην ίδια τη ζωή και στην διαρκή προσπάθεια.»

Και είχαν τόσο δίκιο! Σοφά λόγια που όταν περνάς τη διαδικασία δεν τα σκέφτεσαι και πολύ. Και καλό είναι να βλέπουμε το δάσος και όχι το δέντρο..

Με τη έως τώρα εμπειρία μου στη ζωή μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι καμία προσπάθεια δεν πάει χαμένη. Όταν θέλουμε κάτι πολύ και μοχθούμε γι’ αυτό, στο τέλος το πετυχαίνουμε και ας χάνουμε μάχες στη πορεία. Άλλωστε όλα τα μεγάλα, είναι μεγάλα γιατί είναι και δύσκολα. Το εύκολο δεν φέρνει χαρά.

Καλή επιτυχία σε όσους διαγωνίζονται.