Είναι κρίμα που δεν πηγαίνουν στο γήπεδο.

Είναι κρίμα που δεν γλεντάνε σε κλάμπ ή  μπουζούκια.

Είναι κρίμα που δεν χορεύουν.

Είναι κρίμα που δεν … κάνουν σεξ.

Είναι κρίμα που δεν εκτονωνόμαστε εκεί που πρέπει, με αυτά που πρέπει και όταν πρέπει.

Όλοι μας κρύβουμε έναν κάφρο μέσα μας, και καλό είναι να τον «αποζημιώνουμε», αλλά και να τον προσέχουμε.

Όταν δεν γίνονται όλα όσα αναφέρω παραπάνω – και σίγουρα και άλλα… – έχουμε φαινόμενα σαν αυτά που βλέπουμε προεκλογικά. Ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, με σημαίες κομμάτων να βγάζουν τον κάφρο που έχουν μέσα τους βλέποντας τον πολιτικό αρχηγό τους να κενολογεί – παπαρολογεί. Να λέει πράγματα που αν τα διάβαζες όχι άκρη δεν θα έβγαζες, αλλά θα έσκαγες στα γέλια με τις αρλούμπες που σε κάθε τέτοια περίσταση εκστομίζονται.

Τώρα τι ακριβώς γλεντάνε όλοι αυτοί και για πιο λόγο χαίρονται…

Τεσπά… το θέμα είναι ότι χαίρονται. Μου πέφτει λόγος εμένα;

Άιντε…2 μέρες γλέντι ακόμα. Και από Δευτέρα τα κεφάλια μέσα.