Κάτι ανάλογο είχε κυκλοφορήσει και για το τσουνάμι προ ολίγον χρόνων.

Θυμηθείτε επίσης τα σενάρια που είχαν κυκλοφορήσει για την πτώση των δίδυμων πύργων..

Η πανδημία – που ακόμη έρχεται- γνωρίζετε πιστεύω ότι ήταν σχέδιο εξόντωσης μερικών δις ανθρώπων, ώστε να ανασάνει – και οικονομικά – ο πλανήτης…

Διοικούμαστε από μία κλειστή ομάδα προυχόντων, οι οποίοι είναι μασόνοι, αλληλοστηρίζονται και εξοντώνουν κάθε «ξένο» στοιχείο.

Η τεχνολογία είναι του σατανά. Εσχάτως διάβασα ότι – κατά Μάξιμο – ο 666 είναι ο Fox, ο Mozilla Firefox!!!

Είναι στη φύση μας να πλάθουμε θεωρίες συνομωσίας. Από μικρή μεγαλώνουμε με παραμύθια, οπότε η φαντασία μας εκπαιδεύεται. Μία αρρωστημένη της έκφραση είναι και οι διάφορες κωμικοτραγικές θεωρίες επιστημονικής φαντασίας που κυκλοφορούν ανά περιόδους.

Πέραν της φυσικής μας τάσης και έλξης στα παραμύθια, το είδος μας διακρίνεται και για την μεταβίβαση ευθυνών.

Ποτέ δεν φταίμε εμείς για ότι μας συμβαίνει.

Η ομάδα μας χάνει πάντα από την διαιτησία, άντε και την ατυχία.

Η γκόμενα δεν μας κάθεται γιατί είναι χαζή και της έχουν πει ανακρίβειες για μας.

Δεν πέρασα στις πανελλήνιες γιατί δεν είχα καλούς καθηγητές ή ο διορθωτής είχε προσωπικά μαζί μου (και ας μη με ξέρει).

Δεν αποδίδω στη δουλειά μου γιατί το περιβάλλον και το σύστημα είναι μπάχαλο. κ.ο.κ.

Ποτέ δεν φταίμε εμείς. Πάντα άλλοι καθορίζουν τις τύχες μας. Εμείς όμως ξέρουμε την αλήθεια.

Έχουμε σηκωθεί από κρεβάτια, καναπέδες, ντιβάνια και έχουμε μάθει όλη την  αλήθεια για τα Νεφελίμ και το Ελοχίμ.

Και ζήσαν αυτή καλά και εμείς καλύτερα…

Δείτε όλη την συνέντευξη εδώ.

Υ.Γ. Αν ήταν μαλλί θα το είχα κάψει, αν ήταν ρούχο θα είχα καταχρεωθεί… Επειδή όμως ακόμη δεν έχω βρει ιδιαίτερες «παρενέργειες», είπα να κάνω ακόμη μία αλλαγή στο μπλογκάκι μου!

Θες να συνεχίσεις να καπνίζεις; Θα σε βάλλουν σε γυάλινο κουβούκλιο, όλα τα φώτα επάνω σου και θα γελάνε πίνοντας το ποτό τους,  βλέποντας σε να φουμάρεις σα μαϊμού, ή – αν το προτιμάς – σαν γκόμενα που κάνει στριπτίζ (θα’ θελες ε;).

Υπολογίζεται ότι ο μέσος όρος ζωής των Ελλήνων θα ανέβει κατά 20 χρόνια με τα νέα μέτρα. Η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση στην ιστορία του ελληνικού κράτους! Αλλά και μια ωρολογιακή βόμβα για την οικονομία της χώρας μακροπρόθεσμα (ελέω συντάξεων…).

Πλέον η νύχτα θα είναι άκαπνη. Θα μυρίζει μόνο αρώματα, ποτό και σεξ! Υπολογίζεται πως θα ανέβει η κίνηση των μαγαζιών, μιας και εκατομμύρια Έλληνες τόσα χρόνια είχαν κλειστεί στα σπίτια τους λόγω της ελεύθερης κυκλοφορίας των λεπρών – καπνιστών.

Το κακό βέβαια είναι πως θα μειωθούν οι πωλήσεις των τσιχλών και των καραμελών. Παλιά κουβάλαγες και μία τσίχλα μήπως τύχη κανένα τυχερό μετά από 1 πακέτο Marlboro και 5 Jack Daniels. Πλέον θα βρίσκεις γκόμενα πιο εύκολα. Η αιτία του κακού ξεριζώθηκε.

Ο εφηβικός φόβος της κοπάνας από το φροντιστήριο για καφέ με τη γκόμενα θα σβήσει. Η μαμά πλέον δεν θα μυρίζει την κάπνα στα ρούχα σου, οπότε μπορείς με άνεση να ξημεροβραδιάζεσαι στα μπαρ και στα καφέ πίνοντας σα πούστης, χωρίς fumare όμως.

Δυστυχώς πλέον βρωμιάρη καπνιστή δεν θα έχεις το καμουφλάζ σου. Τα ρούχα σου δεν θα μυρίζουν κάπνα, οπότε η οσμή της απλυσιάς των ρούχων σου θα ρίχνει τέζα και ελέφαντα. Τράβα πλύσου!

Αν θες να συνεχίσεις να καπνίζεις να κάτσεις σπίτι σου. Κάντο τεκέ, κάλεσε τα πρεζάκια τους φίλους σου και πιείτε την παρέα. Στα κέντρα διασκέδασης αν μυρίσουν καπνό θα σε κρεμάσουν ανάποδα και θα σου κόψουν και τα αχαμνά. Επιτρέπονται μόνο άοσμες ουσίες και αυτές όχι καπνιστές. Μόνο ρουφηχτές. Μπορείς να ρουφήξεις την νικοτίνη; Να σε δώ…

Κλείνοντας θέλω να σε ενημερώσω πως σύντομα θα απαγορευτεί το κάπνισμα και στο σπίτι σου. Σύμφωνα με νέες έρευνες επιστημόνων ο καπνός έχει την ιδιότητα να διαπερνά το μπετόν, με αποτέλεσμα τον καπνό σου να τον εισπνέει ο τυχαίος περαστικός, που δεν σου χρωστάει τίποτα να πεθάνει στα 30 από τον δικό σου καρκίνο.

Καπνιστές πάρτε το απόφαση: Ή που θα το κόψετε, ή να φύγετε από δω. Να πάτε αλλού!

Παραθέτω το video με την εξαιρετική αισθητική της ομάδας ΣΦΗΝΑ.

SFINA: 5. Διασκεδ.αστικά Λεωφορεία (Mobile Clubbing) from SFINA on Vimeo.

Υ.Γ. Είναι ωραίο να βλέπεις φίλους να συμμετέχουν σε πρωτοβουλίες. Σφίχτη είσαι από τις μορφές του video, Τομάρι τα πάντα όλα το μπουζούκι σου (σε είδα και στην ΕΤ3…πρώτη μούρη!)

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.

Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι – χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο – μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.

Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!

Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

Πηγή: Washington Post,

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/04/04/AR2007040401721.html

(μεταφρασμένη περίληψη)

Marketing lesson:

Πολλοί άνθρωποι δέχονται να πληρώσουν υψηλά ποσά για ένα προϊόν ή υπηρεσία, εφόσον ο τόπος και ο χρόνος είναι κατάλληλα, αλλά ούτε καν προσέχουν ακριβώς το ίδιο προϊόν ή υπηρεσία σε ανύποπτο χώρο και χρόνο.

Philosophical question:

Εάν ένας καταπληκτικός μουσικός παίζει καταπληκτική μουσική, αλλά κανείς δεν σταματάει για να ακούσει, τελικά πόσο καλός είναι ο μουσικός?

Personal question:

Εσείς αντιλαμβάνεστε / κρίνετε τα πράγματα within a context ή ανεξαρτήτως context?

Η εκπληκτική ταινία μικρού μήκους («The Story of a sign”) τα λέει όλα, τόσο σύντομα, αλλά και περιεκτικά μαζί. Σημασία δεν έχει τί λες, αλλά πώς το λες.

Το τυφλό γεροντάκι της ταινίας θα μπορούσε να είναι χίλια πρόσωπα. Ο πολιτικός, ο φίλος, ο προϊστάμενος, ο συνεργάτης, ο γονιός, το παιδί… όλοι οι χαρακτήρες και ρόλοι μιας κοινωνίας.

Δυστυχώς ή ευτυχώς λειτουργούμε με αυτή τη λογική. Δεν κρίνουμε τόσο την ουσία των πραγμάτων όσο τον τρόπο.

Στα πλαίσια του τρόπου δεν είναι μόνο το πώς το λέει, αλλά και το ποιός το λέει και πότε το λέει.

Δεν ξέρω αν ως είδος πράττουμε σωστά, αλλά η αλήθεια αυτή είναι. Όσο και αν δεν θέλουμε να μας «δουλεύουν», επιζητούμε και κρίνουμε εν τέλει τη «μάσκα»..

Ελπίζω να μη σας μπέρδεψα…

Πολλά μπράβο στα παιδιά της Ομόνοιας Ναυπάκτου, που με το μεράκι τους, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μία εστία αθλητισμού στο κέντρο της πόλης.

Όσοι πιστοί (και μη) προσέλθετε, το θέαμα θα σας αποζημιώσει..

Διάλογος με ταξιτζή καθοδόν για Κηφισό (δε ξέρω αν φταίω εγώ, αλλά πάντα με ζαλίζουν στη πάρλα ακόμη και όταν δεν έχω διάθεση…):

- Το ’66 που ήμουν φαντάρος στη Σιάτιστα …. (όπου τελίτσες ακατάπαυστη μπουρδολογία!)

- Προλάβατε και τη χούντα; (για να δείξω το στοιχειώδες ενδιαφέρον στα όσα μου έλεγε..)

- Ναι βέβαια … (μπουρδολογίες again)… και όταν ξέσπασε η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ γνώρισα μια αριστερή απ’τη Κάτω Σιάτιστα….

Ω θεέ μου.. Να ανοίξω τη πόρτα ή να βάλλω το ράδιο στο τέρμα; Τελικά λίγο η ζέστη, λίγο το ότι φτάναμε επιτέλους στον προορισμό μας, αυτορυθμίστηκα (κοινώς το βούλωσα!) και είπα ένα συγκαταβατικό ναι σε όσα έλεγε (στάνταρ για 178η φορά, κλασσικό χούι ηλικιωμένου και ταξιτζή).

Φτάσαμε, τον πλήρωσα. Μου ήρθε να του πω, αντί για αντίο, Καλή Επανάσταση εποχές που είναι, αλλά δεν είχα κουράγιο. Με είχε εξαντλήσει.

Συμπέρασμα: Η βλακεία είναι πιο εξαντλητική και από τη ζέστη.